Parochie Sint-Bernadette Gent

   Het is merkwaardig dat er in onze wereld blijkbaar heilige plekken bestaan, waar mensen gemakkelijker dan op andere plaatsen tot inkeer, tot gebed, ja, tot ontmoeting met het Heilige komen.

Vanaf de eerste bladzijden van onze bijbel is er sprake van dat soort heilige plaatsen. Het zijn bijzondere plekken die voor het offer en de aanbidding van God bestemd waren. De tempel in Jeruzalem was voor Jezus ongetwijfeld zo’n heilige plaats. Maar ook de Olijfberg was een sacrale plaats waar hij vaak kwam bidden. En elk van ons zal wel een of andere kerk of plaats kunnen aangeven waar het Mysterie meer ervaarbaar is dan elders. Ik denk daarbij aan de intieme stilte van een romaans kerkje of de overweldigende indruk die een gotische kathedraal  op een mens kan maken. Maar die heilige plek kan evengoed een oude boom in een bos zijn, of een alpenweide van waarop een onvergetelijk panorama u overweldigt.

Onze heilige plek is de Sint-Bernadettekerk. Laten we eerlijk zijn: onze kerk is  geen gebouw waar men bij het binnenkomen spontaan door sacraliteit  wordt aangegrepen. Ik bedoel: onze kerkruimte dwingt de kerkganger niet spontaan tot heilige eerbied en schroom en echt overweldigen of fascineren doet ze ook niet. En toch voelen we ons goed in ons zondagshuis!.. Veel, maar gebroken licht, een zee van ruimte, sobere muren, een altaarkoor dat je wenkt, maar je niet echt (aan)grijpt, bescheiden meubilair…in elk geval een ruimte zonder pretenties, een beetje gewoon en doordeweeks. Zomaar een dak boven wat hoofden…en toch gastvrij!

Gastvrij voor de mensen die er binnenstappen, zoveel is zeker. Als er iets is dat onze zondagse samenkomsten typeert, dan is het dat merkwaardige geroezemoes bij het binnenkomen van de kerk, het gebabbel, het sympathiek elkaar terugzien. Ik kan mij voorstellen dat sommige kerkgangers zich daar een tikkeltje aan ergeren. Al dat gekwetter versterkt op het eerste zicht niet de ervaring dat we een huis van God binnentreden. En het moet gezegd: op heel wat heilige plekken, past stilte en ingetogenheid. In Oostakker-Lourdes bijvoorbeeld, bij de grot, staat terecht een bordje dat tot stilte uitnodigt. Maar in Bernadette voelt men dat nu eenmaal anders aan: ‘voel je maar welkom’, denken ze daar. Geen gastvrijheid voor God zonder gastvrijheid voor de mensen!

De Sint-Bernadettekerk verwijst meer dan andere cultusgebouwen naar de huiskerken van de eerste eeuwen van het christendom. Het waren verzamelplaatsen die voor een stuk uit de Joodse huisliturgie voortgekomen zijn. Pasen werd bij de Joden in de huiskring gevierd, met familie en eventueel vrienden of buren die niet talrijk genoeg waren om zelf het paasmaal te organiseren. Bij de eerste christenen is het duidelijk dat niet het gebouw, maar de gemeenschap zelf de heilige ruimte is waarin God aanwezig komt. Laten we daarom niet ophouden zondag na zondag elkaar met een warm hart te verwelkomen en te ontmoeten. Liturgie vieren, dat begint in Bernadette in de eerste plaats met thuiskomen in onze kerk.

Waar een gemeenschap bij elkaar thuis komt, daar kan ook God thuiskomen. Gastvrijheid  voor het Heilige begint bij het gastvrije onthaal van de mensen ! Week na week zingen we  dan schoorvoetend dat Heilige tegemoet: Heilig, heilig, heilig! Week na week slaan we de heilige boeken open, herhalen we heilige gebaren,  stamelen we met grote omzichtigheid heilige woorden,… En op de goede dagen -dat zijn genadevolle dagen- ervaren we soms in onze kerkruimte dat de Heilige zich thuis voelt in onze gemeenschap. Dan  worden we geraakt door Zijn  tederheid en beseffen we meer dan anders dat Hij ons nabij wil zijn.  Met de beste wil van de wereld kunnen degenen die de liturgische vieringen voorbereiden deze ervaring niet regisseren, niet voorbereiden, niet afdwingen…Het is pure genade, geschenk! Maar ze kunnen er wel elke keer opnieuw hard hun best voor doen. Godzijdank, doen ze dat in Sint-Bernadette! Elke week opnieuw, jaar in jaar uit, zoeken zij die zorg dragen voor de vieringen, naar teksten, ideeën, symbolen om die gastvrijheid voor de mensen en voor God te bevorderen.

We stipten het reeds aan: ons kerkgebouw is geen ruimte waar de bezoeker spontaan aangegrepen wordt door heilige schroom. Maar het bezit wel de potentie om een heilige ruimte te worden. In onze Sint-Bernadettekerk is veel mogelijk! We kunnen het gebouw heel gevarieerd schikken en benutten.  Wie thuis zijn meubels eens verzet gaat anders leven!  Dat is in onze kerk ook zo. Opvallend was bijvoorbeeld de manier waarop de ruimte heel verschillend werd aangewend tijdens de vieringen van de Goede Week. Wie herinnert zich niet Palmzondag, toen de viering buiten op het kerkplein begon in een heilige kring. Van daaruit stapten we toen in processie met palmtakken naar het altaar. Dit was een sterk liturgisch moment! Op Witte Donderdag zaten we dan allen aan tafels, opgesteld over de gehele kerk. Hoe kan men beter de laatste maaltijd van Jezus met zijn volgelingen verbeelden? Op het einde van de viering werden we ademloos stil  in de kleine kapel  bij ‘het hoveke’. Op Goede Vrijdag verzamelden we  (op  Golgotha)  om te waken rond het kruis. Ook toen kwam elkeen in beweging voor de bloemenhulde. Tijdens de paasviering werd achteraan in de kerk het verrijzenisvuur aangestoken dat dan als een lopend vuurtje werd doorgegeven. We spraken ons geloof uit staande rond het altaar…Het waren zovele pogingen om in onze Sint-Bernadettekerk  zowel de mensen als het Heilige gastvrij te ontvangen. 

We mogen ons gelukkig prijzen met dat ‘zo maar een dak boven wat hoofden’. Onze kerk biedt vooral ruimte! 

In die zin symboliseert het gebouw het geloof waar onze parochiegemeenschap voor staat: een christendom dat ruimte en vrijheid schenkt aan de mensen van deze tijd!

Jaak van Vooren