Parochie Sint-Bernadette Gent

Op de laatste zondag van de maand komen we opnieuw -een uurtje voor de eucharistieviering-  samen  voor een bezinning rond de lezing van die zondag  (Mc. 1, 21-28). Dit leerhuis richt zich tot elkeen, men hoeft m.a.w. niet gestudeerd te hebben of verbaal sterk te zijn om deel te nemen! Wie niet meepraat, maar liever luistert naar anderen is ook welkom.

Graag verwacht dus, op zondag 29 januari van 10u tot 11u in de zijkapel van de Sint-Bernadettekerk.

Ook belangstellenden uit Sint-Amandus zijn van harte welkom!

Het leerhuis
Thuis komen in de Schrift

Hoe oud of jong we ook zijn, wij zijn kinderen van onze tijd. Velen onder ons zitten elke dag voor hun computerscherm en herkennen uitdrukkingen als: ‘toevoegen aan favorieten’, ‘afzender beantwoorden’, ‘opmaak kopiëren’… We zijn goed vertrouwd met dat eerder zakelijk taalniveau van korte rationele boodschappen. Meer en meer beheerst dit soort taal ons dagelijks leven. Daar is trouwens niks mis mee. We houden van klare, van objectieve informatie, er staat wat er staat, je zegt wat je bedoelt, zo precies en eenduidig mogelijk.

Maar blijkbaar schiet dit soort taal toch ook te kort. Als het over liefde gaat, of over wat mensen ten diepste raakt, of over geloof, dan hanteren we vaak een andere taal. Ons geloof bijvoorbeeld kunnen we moeilijk uitdrukken in concrete begrippen, laat staan in cijfers. Wat we geloven, wat zin heeft aan ons bestaan, wat wij hopen, dat zeggen we uit in beelden en verhalen. De Bijbel interesseert zich dan ook niet in de eerste plaats aan de historisch verifieerbare feiten van ons bestaan, maar wel aan de verborgen zin, de brandende binnenkant van ons leven. Om die reden maakt de Bijbel overvloedig gebruik van die tweede taal.

Het verschil tussen die twee talen kunnen we illustreren met de volgende uitspraken: 'Chris is uit zijn strandstoel opgestaan' en 'Christus is uit het graf opgestaan'. De twee zinnen zijn grammaticaal volledig en inhoudelijk identiek. En toch verschillen ze grondig. Men kan stellen dat de eerste uitspraak waar is.
Is de tweede zin dan niet waar? Of men zegt over de eerste uitspraak dat ze echt gebeurd is. Iemand is dus uit zijn stoel opgestaan. Is zin twee dan een zinloze uitspraak, die geen enkele verwijzing inhoudt naar de werkelijkheid? Merkwaardig genoeg ook raken beide zinnen ons op een heel andere wijze. Zin één is een loutere vaststelling en beroert ons niet. Zin twee echter kan ons wel raken en drukt uit wat ons ten diepste in Jezus boeit. Die uitspraak -die in de ogen van heel veel mensen geen verwijzing is naar de concrete werkelijkheid- heeft al twee duizend jaar de geschiedenis een nooit meer uit te wissen dynamiek gegeven.

Mensen van deze tijd hebben het vaak moeilijk met die tweede taal. Als we er niet attent voor zijn, riskeren we -jong zowel als oud- geruisloos te vervreemden van dat tweede (bijbelse) taalniveau.
Dat zou jammer zijn. Kan er zonder de Bijbel nog sprake zijn van christelijk geloven?
Christenen belijden dat er ooit iemand zó heeft geleefd, dat de mensen die er toen bij waren, dachten: ‘Jezus, dat is een god-van-een-mens!’ De enige weg om die God-van-een-mens beter te leren kennen is de Bijbel open te slaan en zijn verhaal te lezen. We vermoeden dat in de vele bladzijden van die dikke Bijbel iets aan het licht komt van wat God met ons voor heeft. Waar mensen samen de bijbel lezen, zou eigenlijk ook een godslampje mogen branden. God woont in de verhalen van de Schrift. Jezus komt aanwezig waar twee of meer samenkomen en zijn verhaal vertellen. Ontelbare generaties hebben dit aangevoeld en fluisterden daarom die verhalen door aan hun kinderen. Vandaag de dag lijkt het bijzonder belangrijk dat gelovigen zich thuis blijven voelen in de Bijbel. Dit gebeurt niet vanzelf. Daar is oefening voor nodig.

n onze parochiegemeenschap is het de gewoonte dat er op de laatste zondag van de maand -een uurtje vóór de eucharistieviering- een groepje mensen samenkomt om een bijbelverhaal te lezen en te bespreken. Het zijn geen bijbelspecialisten! Wel, mensen met een open geest, die proberen de rijkdom van de bijbelse traditie te ontdekken. Ze zijn op zoek naar inspiratie en spirit en toetsen de bijbelse tekst aan hun levenservaring. Het scenario is eenvoudig: iemand leest een bijbeltekst voor (meestal de lezing van die zondag), daarna volgt er een moment waarbij elkeen de tekst in stilte leest en op zoek gaat naar wat voor haar of voor hem dé boodschap kan zijn, tenslotte delen de aanwezigen hun vragen en bevindingen met elkaar. Niemand is verplicht om het woord te nemen. Zij die gewoon luisteren, zijn ook van harte welkom.
Zo’n maandelijkse bijeenkomst noemen we in onze parochie ‘het leerhuis’. Het woord komt uit de Joodse traditie. De joden komen samen in een synagoge. Dat is een gebedshuis, maar ook een leerhuis. In het leerhuis gaat men op zoek in schriftteksten naar wat God voor mensen betekent en wat hij van hen verwacht in het leven van elke dag. Iedereen kan daarbij het woord nemen. In het Jiddisch duidt men een synagoge ook aan met ‘sjoel’ , wat etymologisch verband houdt met het Duitse woord ‘Shule’, dat ‘school’ betekent. Vandaar!
Eigenlijk een veel te lange uitleg om eenvoudigweg te zeggen: ‘beste parochianen van Sint-Amandus of Sint-Bernadette, indien jullie die op zoek zijn naar wat rust en inspiratie, indien je thuis wil komen in de Bijbel, wees dan welkom in ons leerhuis, op zondag 29 januari van 10u tot 11u, in de zijkapel van onze kerk!

Jaak van Vooren